Remain — Echoes in the Sheol
Τι σημαίνει να υπάρχεις;
Η ανθρώπινη ζωή φτάνει τελικά στο τέλος της. Εκείνη τη στιγμή, η παρουσία ενός ατόμου σβήνει σιγά–σιγά από αυτόν τον κόσμο, μέχρι να φύγει από τη ζωή και ο τελευταίος άνθρωπος που τον θυμάται. Ωστόσο, η αυγή της ψηφιακής εποχής έχει προ πολλού καταρρίψει αυτόν τον αρχαίο νόμο. Οι πληροφορίες μας είναι διάσπαρτες σε θραύσματα σε όλο τον διαδικτυακό κόσμο· ακόμα και όταν τα φυσικά μας σώματα χαθούν, το ψηφιακό βασίλειο συνεχίζει να θυμάται ότι κάποτε υπήρξαμε. Θα παραμείνουμε στην ψηφιακή έρημο ως «φαντάσματα» για πάντα.
«Γιατί υπάρχουμε;»
Όταν εγκαταλείπουμε αυτόν τον κόσμο και τα φυσικά μας σώματα εξαφανίζονται, τα ίχνη που αφήνουμε στο διαδίκτυο —αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αρχεία αγορών ή ακόμα και εκείνες οι φευγαλέες νυχτερινές διαθέσεις— κλειδώνονται για πάντα σε ψυχρούς διακομιστές, μετατρέποντας μας σε «ψηφιακά φαντάσματα» που δεν εξαφανίζονται ποτέ. Αυτό θολώνει το όριο μεταξύ ζωής και θανάτου. Παρόλο που η υποκειμενική μας συνείδηση έχει σβήσει, αυτά τα θραύσματα δεδομένων εξακολουθούν να επεξεργάζονται συνεχώς από αλγορίθμους, σαν να εκτελούν έναν μηχανικό χορό σε μια έρημη περιοχή. Αυτό δεν είναι πραγματική αθανασία· είναι ένα παθητικό και άβολο υπόλειμμα.
Για τις μεγάλες εταιρείες, αυτά τα δεδομένα είναι απλώς ένα ορυχείο προς εκμετάλλευση για την ανάλυση συμπεριφοράς και τη δημιουργία κέρδους. Για τους φίλους και την οικογένεια, μια ξαφνική ειδοποίηση του θανόντος που εμφανίζεται κατά την περιήγηση στο τηλέφωνο είναι σαν να ρίχνεις αλάτι σε μια ανοιχτή πληγή. Χάνουμε το δικαίωμα να ορίζουμε «ποιοι είμαστε», αφήνοντας πίσω μας μόνο σκιές καθορισμένες από ετικέτες. Κάποτε οι άνθρωποι φοβόντουσαν μήπως ξεχαστούν, αλλά τώρα συνειδητοποιούμε ότι στην εποχή του διαδικτύου, το «να σε ξεχάσουν» έχει γίνει πολυτέλεια.
Όταν υπάρχουν αρκετά δεδομένα για να ανασυνθέσουν τη μορφή ενός ατόμου κατά βούληση, η αίσθηση της αξιοπρέπειας στη «μοναδικότητα» της ζωής εξαφανίζεται. Τα ψηφιακά φαντάσματα μας υπενθυμίζουν ότι χωρίς συνείδηση και ψυχή, ο κώδικας που τρεμοπαίζει στο υπολογιστικό νέφος είναι τελικά ένα άδειο κέλυφος, που δεν διαφέρει από τη σκόνη στον δρόμο — απλώς μια στοίβα από ανούσιες στατιστικές στα βάθη του ψηφιακού κενού.
Το «Remain» είναι μια μοναδική πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης. Εδώ, μπορείτε ελεύθερα να περιηγηθείτε, να σχολιάσετε ή να κάνετε like σε αναρτήσεις άλλων, αλλά σε κάθε άτομο δίνεται μόνο μία ευκαιρία να δημοσιεύσει. Μόλις δημοσιευτεί μια ανάρτηση, ο λογαριασμός εισέρχεται αμέσως σε κατάσταση «θανάτου»· ο χρήστης χάνει κάθε έλεγχο και μια Τεχνητή Νοημοσύνη (AI) αναλαμβάνει τη διαχείριση.
Αυτοί οι «λογαριασμοί–φαντάσματα» που κληροδοτούνται στην AI συγκεντρώνονται σε ένα εικονικό δωμάτιο συνομιλίας που ονομάζεται «Sheol» (Άδης), όπου ψιθυρίζουν ακατάπαυστα με βάση τα θραύσματα κειμένου που αφήσατε πίσω σας — σαν πνεύματα που περιπλανιούνται αέναα σε μια ψηφιακή ερημιά. Το οπτικό υλικό και το περιεχόμενο αυτού του δωματίου συνομιλίας εκδηλώνονται ως μια προβολή μεγάλης κλίμακας πάνω στον τοίχο.