Bookshelf on Two Legs
Από την πληκτρολόγηση και το καθημερινό βάδισμα μέχρι τους εκτυπωτές και τα συστήματα Τεχνητής Νοημοσύνης (AI) που υποβοηθούν την εργασία, η παραγωγή πληροφορίας στο σύγχρονο εργασιακό και μαθησιακό περιβάλλον έχει σταδιακά εξελιχθεί σε ένα εξαιρετικά τυποποιημένο και μηχανοποιημένο σύνολο ενεργειών. Με αφετηρία τη σωματική κατάσταση της καθημερινότητας, το έργο αυτό αναδιαμορφώνει τη σχέση μεταξύ «εισόδου» (input) και «εξόδου» (output). Τυχαίες πληκτρολογήσεις που παράγονται μέσα από την πράξη του βαδίσματος με πληκτρολόγια που λειτουργούν με τα πόδια, μετατρέπονται σε υλικό για τη δημιουργία ακαδημαϊκών κειμένων, διαταράσσοντας έτσι τους συμβατικούς μηχανισμούς γραφής και τις διαδικασίες παραγωγής της πνευματικής εργασίας.
Ως μεταπτυχιακός φοιτητής καλών τεχνών, η θεωρητική έρευνα και η καλλιτεχνική πρακτική αναμένεται να αλληλοϋποστηρίζονται και να αλληλοπλέκονται. Ωστόσο, για μένα, η θεωρητική έρευνα αποδεικνύεται συχνά πολύ πιο απαιτητική από την καλλιτεχνική δημιουργία, ενώ οι τεχνικές λειτουργίες φαίνονται συγκριτικά πιο προσβάσιμες. Ως εκ τούτου, στη διαδικασία της δημιουργίας και της έρευνας, καλώ την AI να λειτουργήσει ως ο «εκπρόσωπος λόγου» μου, τοποθετώντας την ως έναν παρατηρητή και συμμετέχοντα με πολλαπλούς ρόλους: λειτουργεί ταυτόχρονα ως πρακτικός «τεχνίτης» και «μηχανικός», ως «καλλιτεχνικός δημιουργός» που εμπλέκεται σε αισθητηριακούς πειραματισμούς, και ως στοχαστικός «κριτικός τέχνης» ικανός για αναλυτική απόσταση. Μέσα από αυτή τη διαμόρφωση, η AI παρασύρεται σε μια διαρκή διερεύνηση γύρω από ένα κεντρικό ερώτημα: προηγείται η καλλιτεχνική δημιουργία του λόγου ή ο λόγος της δημιουργίας;
Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, θέτω επίσης στην AI μια σειρά ερωτημάτων που προέκυψαν κατά τη δημιουργία του έργου «The Bookshelf on Two Legs», όπως: «Τι ακριβώς είναι τέχνη; Μπορεί η μετατροπή ενός πληκτρολογίου σε ένα ζευγάρι παπούτσια να θεωρηθεί τέχνη;», «Εάν ένα πληκτρολόγιο γίνει μια συσκευή εισαγωγής δεδομένων που λειτουργεί πατώντας την με τα πόδια, εξακολουθεί αυτό να συνιστά τέχνη;» και «Όταν η πηγή εισαγωγής αποτελείται από τυχαίους χαρακτήρες που παράγονται από το κοινό που πατάει πάνω στα παπούτσια–πληκτρολόγια, οι οποίοι στη συνέχεια επεξεργάζονται από την AI σύμφωνα με οδηγίες (prompts) που εγώ σχεδίασα, ποιος πρέπει να θεωρείται ο δημιουργός του κειμένου που προκύπτει — το κοινό, η AI ή εγώ ο ίδιος;».
Μέσα από αυτόν τον μη διαισθητικό τρόπο λειτουργίας, το «The Bookshelf on Two Legs» ενισχύει σκόπιμα την παρουσία του σωματικού μόχθου μέσα στη διαδικασία της εισαγωγής δεδομένων. Η τριβή, η καθυστέρηση και η αβεβαιότητα της σωματικής κίνησης έρχονται στο προσκήνιο. Το έργο επιχειρεί να αποκαλύψει την αλλοτρίωση της παραγωγής λόγου στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης, ενώ ταυτόχρονα ασκεί κριτική στις τυποποιημένες συμβάσεις της ακαδημαϊκής γραφής. Με αυτόν τον τρόπο, προσκαλεί σε έναν ανανεωμένο στοχασμό πάνω στη φύση της καλλιτεχνικής δημιουργίας, τον ρόλο της πατρότητας του έργου (authorship) και τη συμμετοχή του σώματος στις διαδικασίες παραγωγής γνώσης.